Deze editie

Lees het hoofdartikel

Rome luistert naar grondvlak maar geeft traditie niet op

Rome is in beweging. Opvallend is het toenemende luisteren van de top van de kerk naar het grondvlak, wat zich vertaalt in het al jaren durende “synodaal proces” of de “synodaliteit”. Desondanks blijven er knelpunten die te overdenken zijn op weg naar honderd jaar Protestants Nederland. Nederland.

Rome handhaaft haar imperiale eenheidspretenties

Luidt de huidige tijd een nieuw tijdperk voor protestanten en katholieken in? In oecumenische context een veel gehoorde vraag. De Rooms-Katholieke Kerk handhaaft echter haar imperiale eenheidspretenties, zo stelt Leonardo De Chirico. “Ze gebruikt dezelfde woorden als de kerken van de Reformatie, maar er is sprake van verschillende werelden.”

Rome en Reformatie: een blijvend gesprek in openheid naar God

Een aantal jaren geleden werd 500 jaar Reformatie herdacht. Dat gebeurde voor het eerst mét Rome. Dat is een indicatie dat de verhoudingen zijn veranderd. Die verandering is ingezet na de Tweede Wereldoorlog en heeft een boost gekregen door het Tweede Vaticaans Concilie. Waarom zouden die twee wegen van Rome en Reformatie niet als een tweesporenbeleid van de Heer van de kerk gezien kunnen worden?

Voor alle heil’gen in de heerlijkheid…

Nog steeds vind ik het één van de ingrijpendste situaties om mee te maken: het overlijden van een mens. Als predikant maak je dat in diverse omstandigheden mee. Altijd weer ben ik geraakt door de overgang van leven naar dood, of misschien moet ik wel zeggen van dood naar leven.

Maria en de heiligen als twistappels in dialoog met visueel rijk Rome

Een van de meest ingrijpende verschillen tussen de Rooms-Katholieke Kerk en de kerken van de Reformatie betreft de positie van Maria en de heiligen. Gelovigen hebben volgens protestanten een directe toegang tot Christus en dus geen bemiddelaars nodig, laat staan dat zij deze mogen aanbidden. Bovendien: is het beeld wel een geschikt medium voor de Woordverkondiging?

Vader van Fries Réveil en aanhanger van ongedeelde Hervormde Kerk

De negentiende eeuw kende vele predikanten van wie de namen nog steeds in dankbare herinnering voortleven.

“Zonder eenheid kan er geen waarheid zijn’’

“We moeten af van de karikaturen en clichés ten aanzien van de Rooms-Katholieke Kerk die we mee hebben gekregen en die ik nog steeds tegenkom.’’ Dat betoogt Jelco Mastenbroek uit Leiden, student architectuurgeschiedenis aan de VU en theologie aan de PTHU en landelijk preses van de reformatorische studentenvereniging CSFR.

Bodar in boekvorm

In protestants Nederland is hij wellicht de bekendste katholiek: priester Antoine Bodar (1944). Vooral in orthodox-reformatorische kring heeft hij menige lezing gehouden en kan hij nog altijd op welwillende aandacht rekenen.

Paus Adrianus én Luther ijverden voor hervorming van de kerk

“Het zijn maar ezels uit Leuven”, schamperde Luther toen Leuvense theologen zijn vijfennegentig stellingen veroordeelden met een publicatie. Als voorwoord in hun boekje bevond zich een brief van Adrianus, kardinaal in Spanje. Adrianus was ook in Leuven geschoold als theoloog en was Utrechter van geboorte. In zijn brief complimenteerde Adrianus zijn Leuvense collega’s met hun ijver. Met hen verbaasde hij zich over Luthers ketterse denkbeelden. Zelfs een eerstejaars theologiestudent zou die niet horen te maken, zo stelde hij. Uitstekend dat dit even vakkundig werd rechtgezet.